Two Stories, One Pattern — When “Disruptive” Becomes a National Security Issue

There are two stories circulating right now — one verified, one unverified — and together they raise a question about the presidency that goes beyond partisanship.

The first story comes from credible reporting. The Wall Street Journal documented that during a high‑stakes Iran‑related rescue operation, senior officials intentionally kept the President out of the Situation Room because they feared his presence would be “disruptive.”

That word wasn’t invented by critics. It came from officials responsible for managing a delicate military mission.
It is unusual — and telling — for a commander‑in‑chief to be treated as a potential obstacle during an operation requiring precision and discipline.

The second story is different. It comes from a single podcast appearance by a former CIA analyst Larry Johnson and has no independent verification. No major news outlet has confirmed it, and parts of the claim contradict established nuclear command procedures. It is, at this point, an allegation — not a fact.

Johnson claimed that during an “emergency” White House meeting, Donald Trump sought to “use the nuclear codes” against Iran and that General Dan Caine supposedly refused. He described it as a dramatic confrontation.

But even as an unverified claim, its virality says something about the public mood. People are primed to believe it because the idea of a president behaving impulsively in matters of national security no longer feels unthinkable. The ground has shifted.

That’s the real story.

When the presidency becomes associated with unpredictability, when senior officials feel the need to manage around the president rather than with him, when the word “disruptive” appears in reporting about military operations — that’s not a partisan critique. That’s a structural concern.

The office of the presidency carries nuclear authority, diplomatic weight, and the responsibility to steady the nation in moments of crisis.

If the person holding that office is perceived — by their own team — as someone who might derail a mission simply by entering the room, that perception alone becomes a national‑security issue.

Two stories. One verified, one not.
But both point to the same unsettling truth: the stability of the presidency matters, not just for politics, but for the safety of the country.


KAPAG ANG KATOTOHANAN AY GINAGAWANG BALA: ANG ARAL SA “FAKE NEWS” LABAN KAY ATTY. ROMEL BAGARES

Sa Pilipinas, hindi na bago ang paggamit ng pangalan ng mga iginagalang na lider—obispo, abogado, propesor, pastor—para magtahi ng mga kuwentong hindi nila sinabi. Kahapon, ang pangalan ni Bishop Ef Tendero ang ginamit upang magmukhang may “witness” na pumapabor sa isang politikal na narrative. Ngayon, ang pangalan naman ni Atty. Romel Regalado Bagares, isang kilalang eksperto sa international law, ang ginawang kasangkapan sa parehong paraan.

At tulad ng ginawa ni Bishop Tendero, mabilis at malinaw ang tugon ni Atty. Bagares: “Fake news na naman po! Hindi po ito ang mga sinabi ko…”

Hindi ito basta reklamo. Ito ay pagwawasto. At higit pa roon, ito ay babala.

Ang Inimbentong Kwento Sa isang post ng Viral Philippines, ipininta si Atty. Bagares na para bang tagahanga ng depensa ni Atty. Nicholas Kaufman sa ICC hearings. Ayon sa post, pinuri raw niya ang “sopistikadong atake” ng depensa, inisa‑isa ang mga “brilliant” moves ni Kaufman, at ipinakita pang tila mas kapani‑paniwala ang narrative ng depensa kaysa sa Prosecution.

Ang problema? Wala sa mga ito ang sinabi ni Atty. Bagares. Hindi sa interview. Hindi sa anumang public commentary. Hindi kailanman. At mismong siya ang nagsabi nito.

Ano Ba Talaga ang Sinabi ni Atty. Bagares?
Sa mga totoong interview at public analyses na napanood ko, malinaw ang tono at nilalaman ng kanyang paliwanag:

– Ang focus niya ay sa Prosecution, hindi sa depensa. – Pinuri niya ang pagiging “systematic” at “on point” ng Prosecution sa paglatag ng ebidensya. – Wala siyang binanggit na papuri kay Kaufman. – Wala siyang sinabi tungkol sa “linguistic defense,” “political contextualization,” o pag-atake sa insider witnesses. – Wala siyang anumang pahayag na maaaring basahin bilang pro‑Duterte o pro‑defense. – Ang kanyang boses ay legal, maingat, at tapat—hindi sensational, hindi partisan, at hindi ginagamit para magtahi ng political spin.

Kaya malinaw kung bakit mabilis ang kanyang pagtanggi. Hindi lang ito maling quote. Ito ay pagkatha.

Ang Mas Malaking Sugat
Ang mga ganitong post ay hindi ginagawa para sa mga may kakayahang mag-fact-check. Ginagawa ito para sa mga walang access sa tamang impormasyon, sa mga umaasa sa forwarded posts, sa mga pagod na sa ingay ng politika, at sa mga Pilipinong naghahanap ng simpleng paliwanag sa komplikadong usapin.

Sa madaling salita: ginagawa ito para sa mga ordinaryong tao—lalo na ang mga mahihirap—na walang sandata laban sa disinformation.

At dito nagiging moral ang usapin.

Ang Katotohanan ay Hindi Lang Legal—Ito ay Moral
Sa bansang tinatawag ang sarili na “the only Christian nation in Asia,” hindi sapat ang pagiging relihiyoso kung hindi natin kayang igalang ang katotohanan.

Kung ang pangalan ng isang bishop ay maaaring gamitin para sa kasinungalingan, at ang pangalan ng isang abogado ay maaaring gamitin para sa imbentong analysis, ano pa ang hindi kayang baluktutin?

Kung ang mga Kristiyano mismo ay hindi marunong kumilatis, hindi marunong tumanggi, hindi marunong magsabi ng “mali ito,” kanino pa aasang magtatanggol sa katotohanan?

Ang Panawagan
Hindi ito tungkol sa Duterte. Hindi ito tungkol sa ICC. Hindi ito tungkol sa politika.

Ito ay tungkol sa katotohanan, at kung paano natin ito pinoprotektahan.

Sa panahon ng disinformation, ang pinakamaliit na kabutihan ay ang pagtanggi sa kasinungalingan. At ang pinakamalaking kabayanihan ay ang pagtindig para sa totoo—kahit hindi ito popular, kahit hindi ito komportable.

Kung tunay tayong Kristiyano, kung tunay tayong Pilipino, kung tunay tayong may malasakit sa bayan, dapat nating piliin ang katotohanan—hindi dahil madali, kundi dahil ito ang tama.